Flexkrachten inkopen met een catalogus? Dat vinden wij dus heel normaal

Soms heeft beroepsdeformatie ook voordelen. Bijvoorbeeld het denken in oplossingen die jij goed kent waardoor in vreemde omgevingen heel verrassende resultaten kunnen ontstaan. Wij hebben onze historie liggen in het bouwen en implementeren van inkoopsoftware. En dan specifiek software gericht op het inkoopproces voor facilitaire zaken. Dus alles wat niet in de Bill of Materials van een eindproduct zit en vaak, zonder complexe productnummering, ingekocht wordt via catalogi. Behalve één categorie. Inderdaad, flexkrachten inkopen met een catalogus was tot op heden technisch niet mogelijk en cultureel vaak net een brug te ver

Technisch niet mogelijk? Waarom eigenlijk niet?

Het inkopen van flexkrachten is een veel complexer operationeel proces dan het inkopen van een doos pennen of reserve onderdelen. Dat heeft met drie verschillende oorzaken te maken die zich lastig in een systeemoplossing laten vangen:

·       De factor prijs is lastig vooraf vast te leggen doordat vaak voorwaarden verbonden zijn aan overwerk, weekendwerk of werken op feestdagen.

·       De factor kwantiteit is niet in te schatten omdat je moeilijk drie maanden vooruit precies kunt uitrekenen hoeveel uren iemand per week werkt, vrij neemt of ziek is.

·       De inkoper stuurt op andere periodes vanuit een controllingfunctie dan de cao-gedreven realiteit waarin de uitzender verkeert. Die moet op fases letten waarbinnen zekerheden worden opgebouwd door de kandidaat.

Er is geen inkoopsoftware beschikbaar waarbinnen je deze kloof zomaar kunt dichten. En toch hebben wij wegen gevonden om dit via het reguliere catalogus-proces op te lossen. In de basis vraagt dit namelijk gewoon een vergelijkbare oplossing als een configurabel/samengesteld item. Je bestelt één laptop, maar onder water bestel je eigenlijk een hele serie onderdelen. Dit is hetzelfde flexkrachten inkopen met een catalogus. Je koopt die ene kandidaat in, maar de catalogus levert je eigenlijk een hele reeks aan voorwaarden in losse regels. Om dit goed te doen hoef je alleen maar je business rules rondom het samenstelen van dat ene ‘item’ goed in te regelen volgens bijvoorbeeld de juiste cao.

Cultureel een brug te ver? “Mensen zijn geen broodjes warm vlees” blijkt toch te overbruggen.

Maar let op. Je zult daarna merken dat je op de cultuur stuit rondom ‘dienstverlening is mensenwerk en mensen zijn toch geen spullen in een catalogus!’. Dan blijkt de hele user experience van een product catelogus systeem niet ingericht te zijn op de inhuur van mensen.

Wij hebben hiervoor een catalogus systeem ontwikkeld dat functioneert als een soort kaartenbak. Hierbinnen worden de ‘product regels’ automatisch berekend vanuit cao-regelgeving. Als de uitzender deze data per XML of vanuit een portal voedt met basis gegevens van de kandidaat, rekent het platform deze om naar een vorm waar de inlener mee uit de voeten. Via een OCI of XML verbinding kan dit zo in haar purchase to pay proces worden ingevoerd.

Technisch was dit eigenlijk niet veel anders dan een gemiddeld punch-out platform, maar gevoelsmatig bleek het toch een heel verschil.

 

Zelf ook eens zien en voelen hoe flexkrachten inkopen met een catalogus werkt? Vraag gerust een demo aan of schrijf je in op onze download pagina, binnenkort komt daar een self-service demo beschikbaar!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *